Greinar | 10.November

Vinstri áróðurinn: Orðaskak, öfugmæli og fordómar


Kjartan Örn Kjartansson, fyrrv. forstjóri skrifar:

Það er orðið erfitt að tjá sig eða að skilja sum orðin því endalaus vinstri áróðurinn hefur hertekið svo margt.

Nýfrjálshyggja. Frelsisstefnan tekur á sig ýmsar myndir, en úr munni sósíalista er helst að skilja þetta margslitna orð sem lýsingu á einhvers konar ímynduðum óheftum stórkapítalisma, sem að er auðvitað eitthvað sem er hvergi iðkað eða til. Orðið er samt notað og misnotað óspart sem hnjóðsyrði yfir andstæða hugmyndafræði vinstri sjónarmiða og þá einkum yfir það að virða sjálfstæði og frelsi einstaklingsins í réttarríkinu og ku ekki vera nógu gott. Sósíallistísk viðhorf og hugtökin collectiveismi eða sameignastefnu ríkisins eða þá hegemony þ.e. ofræði ríkisvaldsins og kommisara þess eru sem sagt vinsælli og hjartnæmari hugsun og stefna hjá slíkum en það sem að frelsi til orðs og æðis við kemur og það segir e.t.v. margt um þau sem eru almennt á móti frelsi eða því sem frjálst er. Ef að ofnotaða vinstra slagorðið nýfrjálshyggja er andstæða við vinstrið mætti þá ekki líta á það frekar sem jákvætt og sem hólsyrði en ekki hnjóð?

„Samkvæmt þessum áróðri eru

vinstri öfgamenn ekki til“

Félagshyggja/nýfélagshyggja. Sósíalistar bjuggu til orðið félagshyggja til þess að reyna að gefa sem jákvæðasta mynd af stefnu þeirra og er tilraun til þess að milda atgeirsoddinn og á væntanlega að merkja eitthvert millistig valdboðsstefnunnar. Það breytir þó ekki eðli þeirra sem að þannig hugsa því að þau eiga það sameiginlegt að vilja sem mest beygja fólk undir vilja sinn í gegn um ríkisvaldið sem að þau vilja ein ráða yfir. Í vinstri stíl vil ég nota orðið nýfélagshyggja yfir það sem ég einnig kalla gjarnan í gamni og alvöru sósíalistískan demónkratisma.

Öfgahægri -menn/-flokkar. Áróðursvélar vinstrisins gnæfa yfir og sumir sjá eða lesa ekki annað og halda í grandvaraleysi að það sem þaðan kemur sé allt gott og gilt þótt dæmin sýni gjarnan allt annað og að fleiri en ein hlið sé á málunum þegar grannt er skoðað svo ekki sé talað um þegar staðreynir eru afbakaðar í pólitískum tilgangi. Samkvæmt þessum áróðri eru vinstri öfgamenn eða öfgavinstri ekki til en öfgahægrið er víst allar frjálsar skoðanir sem liðið fellur sig ekki við og eru öndverðar við rétthugsunina á hverjum tíma.

Þjóðernishyggja er það kallað t.d. þegar um sjálfstæðisbaráttu undan ESB er að ræða. Ekki er gerður greinarmunur á þjóðernishyggju þ.e. nationalisma og þjóðhollustu þ.e. patriotisma þótt ólíkt sé. Svo ótrúlegt sem það er þá hefur vinstrið smekk til þess að líkja andstæðingum sínum við hrylling Adolfs sálauga þótt slíkir ásaki ekki á móti daður hinna við minningu og hugarfar Jósefs stálkarls hins grimma. Þá eru margir kratar hlynntir alþjóðavæðingunni og vilja sem minnst úr þjóðríkinu gera. Þjóðir eiga helst ekki að sinna eigin landvörnum og löggæslu og allt á að vera opið og svo á það að verkast sem verkast vill. Það á að vera leiðin til öryggis, friðar og farsældar þótt mannkynssagan fyrr og síðar sýni auðvitað allt annað.

Popúlistar. Það fólk sem að vill öryggi einkaréttarins og koma böndum á útþenslu ríkisrekstrarins er einatt og furðulega uppnefnt popúlistar. Vinstrið, nýfélagshyggjufólkið, er í raun hinir einu sönnu popúlistar sem keppast um að yfirbjóða hvorn annan til þess að kaupa sér vinsældir og atkvæðin og það er miður hversu margir kjósendur huga ekki að því hve ómerkilegt það er oft á tíðum því öll eru fyrirheitin auðvitað á kostnað annarra, einkum með ofursköttum á allt og alla sem að dregur auðvitað allan þrótt úr fólki og fyrirtækjum og er þó nóg af slíku fyrir. Lýðskrumið er t.d. krafan um allsherjar opna hátíðarmóttöku fyrir hvern þann sem óbeðinn kemur hingað og útnefnir sig hælisleitanda, ekki vegna áhuga á landi og þjóð og menningu hennar, heldur til þess eins að hafa það gott sjálfur. Er þá ýmsu borið við um brýna nauðsyn þess en minna talað um hugsanlegar óafturkræfar afleiðingar þessa sem aðrir eiga svo að bera. Líklega hugsar vinstrið sér gott til glóðarinnar að fá þetta fólk sem framtíðar kjósendur sína svo að ríkið megi enn þenjast út á kostnað vinnandi íslenskrar alþýðu.

Frjálslyndi. Einu sinni var orðið frjálslyndi jákvætt og m.a notað yfir víðsýni og umburðarlyndi. Nú er svo komið að liberalistar nútímans hafa eyðilagt orðið og hugtökin því tengd því að með öfgum þeirra er orðin til eins konar ný trúarbrögð ofstopahyggjunnar og er orðið því næsta ónothæft í sinni upprunalegu merkingu. Þannig má sem dæmi nefna að allt religion er orðið slæmt nema þeirra eigin trúleysistrú og svo helst Íslam sem er aldrei gagnrýnt þrátt fyrir allan sinn ofstopa og óhugnað. Í hinu kristna Íslandi má sem dæmi ekki lengur tala um frelsarann og gefa biblíur í skólum eða þá að borða svínakjöt því að vera kann að einhver múhameðstrúar sé þar í bekk. Ekki hefur heyrst af því að fólk af gyðingaættum hafi nokkurn tímann haft uppi viðlíkar kröfur þótt gyðingum þyki svínakjöt varhugavert að eldgömlum sið og sjálfsagt smyrja þeir skynsamlega með sér nesti af virðingu og tillitsemi við aðra. Hin nýja frjálslyndisstefna liberalistanna krefst þess t.d. að Íslendingar eigi nú að beygja sig undir útlenda plagsiði en ekki að innfluttir aðlagi sig að háttum og menningu okkar heimamanna. Slíkt er einnig stundum kennt við sjálfsögð mannréttindi og jafnrétti af hálfu þessa liðs sem reynir ætíð að slá sig til riddara sama hversu öfugsnúið og mikið út í hött það kann að vera.

Rasismi var hér áður fyrr notað um kynþáttahatur en er nú í áróðri vinstrisins óspart haft um þau sem að vilja fara með gát í málefnum farandfólks og hælisleitenda. Sú skoðun hefur auðvitað ekkert með kynþætti manna að gera, heldur með gildum rökum að Ísland hafi eigin varkára skynsemisstjórn á þeim málum og taki m.a. mið af reynslu annarra þjóða. Eina opinbera málið sem ég man eftir þar sem að kynþáttafordómar komu við sögu er þegar vinstri stjórn Reykjavíkurborgar vildi banna öll sam- og viðskipti við lýðræðisríkið Ísrael, en gyðingahatur og svo undirlægjan við Íslam og moskubyggingar þeirra hefðu einhvern tíma áður fyrr verið kennd við kynþáttahyggju. En það var ekki nefnt vegna þess hverjir áttu í hlut.

Hatur. Þeir sem að aðhyllast aðra stefnu en liberalistar og annað vinstra fólk verða óspart fyrir ljótum uppnefningum þótt slíkt lýsi aðeins hugarfari gerandanna sjálfra og að hatursorðræðan sé í einkanotkun hjá þeim sem að ásaka aðra um eigin bresti. Ásakanir um einhvern meintan undirróður annarra lýsir undirróðurshugarfari og meinfýsni þeirra sjálfra og leyndarhyggja þeirra lýsti sér vel í því þegar að vinstri velferðarstjórnin setti lög um að skjöl er varða stjórnsýslu hennar skyldu geymd í yfir 100 ár svo seint kæmist upp um launráðin við landið. Þótt margur sé gleyminn að þá þurfa þau sem að misstu heimili sín og aleiguna í höndum VG og Samfylkingarinnar ekki frekari vitnanna við um lyndiseinkunnina. Öfugmælin og óheilindin eru allráðandi og einkenna málflutning vinstrisins. Allt er þeim pólítík og tilgangurinn helgar meðalið. Sorglegt það.

Loka hugleiðingar. Kjósendum tókst á sínum tíma að hrinda af sér Icesave okinu sem einmitt ýmsir þeir sem að nú eru í forsvari nýfélagshyggjunnar stóðu að og sem vildu jafnframt og vilja enn afsala yfirráðarétti okkar m.a. yfir sjávarauðlindinni sem og sjálfræðisréttinum meira en þegar orðið er með EES. Það er ærið misjafnt hvað menn vilja okkur og vonandi tekst að afstýra evruklígjunni með þau fölsku fyrirheit að allt verði í blóma hér ef skriffinnarnir í Brussel stjórna við hlið skattaglöðu valdboðsfólkinu. Það er einnig alvarlegt umhugsunarefni að kosið hafi verið fólk og flokkar þess sem hafa notað vald sitt með því í gerræðislegri hentistefnu að taka fram fyrir hendurnar á réttu stjórnvaldi og þrýst á að setja sérlög þegar þeim passar s.s. um útsölu á íslenskum ríkisborgararétti til handa sérvöldum og beita börnum fyrir sig í óábyrgu lýðskrumi sínu. Þeir sem að þorðu ekki annað en að láta undan þeim þrýstingi mega einnig alveg fara að hugsa sinn gang ef að þeir vilja að hér sé eðlilegt réttarríki með lögum og reglum sem að ná eins yfir allt og alla.